Requiem

De toekomst is nu
Gisteren is dood
Vanaf nu is niets meer
Zoals het ooit was

Ooit

Ooit…

Smachtend naar de liefde
Smachtend naar je lach
Verlangend naar je aandacht
Verlangend naar je glimlach
Een kleine glimps…
.. al wist je maar dat ik bestond.

Me aankeek, het ter kennis nam.

Dan zou ik juichen in euforie.
Breed glimlachen
Duizend dansen maken in mijn hoofd
Mooie bloemen net zo mooi als jou sparen…
Verzamelen
Ik zou je hiermee overladen..
.. een regen van schoonheid, net zo mooi als jouw aanblik….
Een fontein van liefde…

Je zou lachen, intens geluk beleven,
mogen,
willen,
samen.

Die liefde. Hetgene waar ik in los kon gaan.
Alles wat ik in me heb zou ik aan je geven.
Alles wat ik je kan geven zou te weinig zijn.
Je zou baden in weelde.

Ik ben geen rijk man.
Ik heb geen fortuinen.
Ik heb geen paleizen in de wolken.
Geen regenbogen voor jou gesponnen.

Alleen mijn glimlach..
… mijn gevoel…
.. mijn lichaamswarmte…
Mijn armen om je heen

Je beschermen tegen het kwaad
Voor je strijden
Die kogel zou ik voor je opvangen
Je zou baden in geluk

De wolkenpoorten openen.
De zon zou stralen.
Je gelaat verwarmen

Mijn prinses, ooit zul je komen…
…arriveren en nooit meer weggaan.

Me beminnen zoals ik dat bij jou zou doen.
Gelukkig met me zijn zoals ik dat met jou zou willen.

Samen kunnen we de hele wereld aan.
Samen vinden wij het leven opnieuw uit.
Samen rouleren wij door het leven…
… als oldtimers samen rolleren op wielen.. Klein geluk
Zoals het hoort. Zoals het moest zijn….

Ik hou van je schoonheid.. mijn schoonheid.
Ik hou van je glimlach,
Ik hou van je lichaam,
Ik hou van die manier hoe jij reageert op vragen
Ik hou van je eetlust
Ik hou van je eetlust tijdens mijn kookkunst
Ik hou van je vechtlust
Ik hou van je leven
Ik hou van je alles
I.k. h.o.u. v.a.n. j.e. , m.i.j.n. l.i.e.f.

Ooit hoor je die woorden van me. Als ik ze al uitspreek.
Samen zijn we een eenheid.
Samen zijn we. Punt…. 

Kamp

Kamp

Ik voel je. Je bent dichtbij
Dat moet wel. Dat hadden we afgesproken.
Wij, ons, geluk. We zouden altijd samen blijven. Genieten in elkanders geluk.
Mekaar aanvullen.

ik hou van jou, jij houdt van mij. 
Grijs. Ik veracht het.
Jij vindt het mooi.
Dus ik ook.
Daar strijden we niet eens over

Ik hou van je in je mooiste grijze jurk….
..altijd.
Grijs is wel de toekomst….
.. mensen kwamen…
Mensen tartten..

Ongeluk?

Waarom ongeluk?
Omdat het kan? 

Lees jij wel eens kranten?
Politieke onderdrukking
Jij ademt anders..
Jij doet je best de wereld te renoveren…
En daarvoor wordt je geprezen…

En opgesloten tussen de prikkeldraad..

Dat moment..
.. Ik zal je redden…

Komt ineens het moment dat teksten geschreven worden..
… gebaseerd op situaties…
… gebaseerd op idealen….
“as lost I will get, I will find you..”
Je hoeft niet in een wereld te leven waar je twijfelt.
Je hoeft niet in een wereld te leven waar je bang bent..

Je bent vrij..

Check het nummer: 
Nine Inch Nails - We're In This Together
Alles klopt

"Later als ik groot ben"

“Later als ik groot ben”

Dat BMX fietsje heb je vast al jaren knul.
Ik zie dat er meteen aan.
Compleet gestript. Spoilertjes weg.
Wat gesleuteld. Extra onderdelen.
Stangetjes bij het achterwiel. Voor extra kunstjes.

Je ziet er ook wel uit als een stuntman. Of in ieder geval, in spé

Petje op. Scheef. Dat is hip.

Ik zie je aan komen sjezen en herken meteen mezelf. Lang geleden.
Hier in de buurt was een heuse BMX crossbaan. Het Vlakwater genaamd.

Kan het me nog goed herinneren. Die middagen dat ik daar door heb gebracht op mijn eigen fietsje. 

Spoilertjes eraf, compleet gestript. Voor de snelheid dacht ik toen. Blauw frame met gele bandjes.

Steeds meer durvend. Net iets harder over de heuvels. Keer op keer.

Met vallen en opstaan. Letterlijk. 

Nooit heb ik wat gebroken, maar ik kan me niet herinneren hoe vaak ik daar onderuit ben gegaan.
Meestal niets bijzonders. Een enkele keer gevalletje “knocked silly”.

Maar ja.. Zoals Marco Borsato bezingt  “Even slikken en weer doorgaan”.
Zo doen wij dat.. Wij stuntmannen.. in vooropleiding.

Stoepje op, stoepje af. Met de souplesse van een volleerd ballerina dans je over de weg heen.
Voor zo lang het duurt.
Op het moment dat ik me dat bedacht zie ik je een benauwde beweging maken en faliekant onderuit gaan…

Volgende keer een helm en kniebeschermers.
Zie dit niet als een nederlaag. Het is een proces. Je staat weer op. Vlug kijkend om je heen. Nee joh. Niemand gezien. Ik hou het voor me…  Ik lach je ook niet uit. Ik lach je toe!

In jouw ogen zie ik vuur. Een doel. Een kampioen is geboren.

PUUR

Beste Kaylie Atkinson,

Wat fijn dat je mij een vriendschapverzoek stuurt via Facebook. We kennen mekaar niet , maar als het aan jou ligt gaat dat gauw veranderen. Je hebt leuke fotootjes van jezelf gepost zie ik. Een mooie manier om iemand te leren kennen. Belangrijke dingen bij zo’n eerste kennismaking Kaylie, je moet het niet lichtelijk opvatten. Op alle vragen die ik had zo gauw ik je naam zag krijg ik meteen antwoord. Prachtige rondingen, op elk front; je hebt ze er meteen opgezet Kaylie. Je bent een appetijtelijk stukje vlees Kaylie.. Maar dat is vast niet de insteek toch? Wel handig om te hebben… Ze staan erop hoor! Op het feestboek. Scheelt vragen stellen he? Jij doet niet moeilijk. En denkt mee..

 En nu vraag je mij of ik je toe wil voegen? Zodat we een “sexi time” (bewuste spelfout, letterlijke quote) kunnen hebben. Nou Kaylie. Sexi Time met jou.. wie wil dat niet hebben. Je ziet eruit als een wulpse jonge blonde.. dit is misschien niet strafbaar.. Zou ik die poging gaan wagen? Ik ben ook maar alleen.. Je komt als geroepen Kaylie…. Waarom het pad van der verleiding opwandelen. Waarom al die moeite beginnen. Verleiding, verliefdheid, genegenheid, geluk. Ik heb jou toch Kaylie? Ik zie je foto… Jij maakt me blij.. Ik wil alleen maar jou.. 

Misschien kunnen we samen praten, over zaken die er toe doen.. Nee Kaylie, het gaat niet over nagellak of tafelmanieren.  Mari van de Ven of mijn favoriete aflevering van Gooijse Vrouwen..
Graag wil ik je leren kennen. Ik wil weten waar je vader werkt, of je gelukkig was als kind en wat je favoriete kleur is. Verder wil ik je koesteren, Kaylie. Met niemand delen. Jij hebt mij uitgekozen toch? Alleen mij. Samen zullen we gelukkig zijn Kaylie.

En op dat moment dat je bedenkt.. Dat het niet is zoals het had moeten zijn ben je te laat. Had je dat maar eerder moeten beseffen. Het is een soort van ommekeer. Maar toch vind ik dat ik het moet doen. Jij bent toch degene die mij gekozen heeft als volgend “lid”. Jij wilde mij. Nu wil ik jou. Ik wil jou Kaylie. En als ik zeg dat ik je wil ga ik je krijgen……

Je momenten bij de kapper, de tandpasta bij het kruidvat, de blik in de spiegel bij de supermarkt, het voorzichtige kijken achterom, het fietsen naar je werk, dat feestje bij de buren, liggen op de bank met de luxaflex omlaag.

Jij weet waar ik ben. Ik laat je niet los. Jij wilde er voor mij zijn. Ik ben er voor jou. Want zo hoort het… Je hoeft je nergens meer zorgen om te maken. Ik ben je beschermengel. Kijk en ik ben er. Ik ben je god, Ik ben je held, Ik ben je alles… Omdat ik van je hou Kaylie. Jij was er voor mij. Ik ga er voor jou zijn. Voor altijd…. Altijd.. altijd…

Mijn Facebook vriendinnetje… Voor altijd

xx

"Graag"

“Graag”

Ik zou voor een enkele keer
Willen leven in mijn dromen

Zorgeloos, intens gelukkig
Ik zou leven. Groots en toch bescheiden
Als een kluizenaar, als een dwaas, als een god
Precies zoals ik zelf zou willen

Het zou als een lange reis zijn

Een reis, een weerspiegeling van mijn leven
Terugkijkend, in retrospectief

Rein vertrek, zeilen hijsend
Ergernis aan wal achterlatend

Er zullen verstekelingen zijn
Ongewenst
Gedachten die meewillen
Gevoelens die smeken
Situaties en herinneringen die me maar niet los lijken te laten
Jarenlang tergend

Overboord
In het kolkende water zullen ze naar adem snakken,
om vervolgens een laatste blik te werpen… en te zinken
Geen waardig afscheid. Zij niet…

De zon zal me toelachen tijdens de tocht
Mijn hart zal bloeien

Weerzien met geliefden; ze omhelzen
Alles waar ik nooit een kans voor kreeg zou ik zeggen

Weerzien met gekwetsten; ze toespreken
Alle fouten die ik ooit maakte rechtzetten…
Demonen uit het verleden verbannen naar een ver oord

Euforie, harmonie, intens geluk zou zegevieren

Vragen ontmoeten antwoorden
Beslissingen zien verklaringen
Redenen vallen samen met achterliggende gedachten

Transparantie
Alles zal als een puzzel op zijn plek vallen

Alles wat ik nu mis zou ik hebben
Alles wat ik nu heb wat ik kan missen zal verdwenen zijn
Want zo gaat dat per slot van rekening in dromen…

Een zorgeloze toekomst in het verschiet…
Als enige kapitein in mijn leven
De zonnestralen strelen mijn glimlach

Mijn wekker valt uit…

De Grote Lijder

Ik zie het al helemaal voor me. 

Dinsdagavond. Net na de populaire dagelijkse Noord-Koreaanse soap “Slechte tijden, ergere tijden” loopt Kim Jong Un, zoon van de hemelse vader Kim Jong Il voor intimi, richting Misson Control Room. Zie dat als een klein kamertje in zijn grote paleis. Veel panelen met lichtgevende knopjes en olijke bliepjes, zoals je die vroeger in de eerste serie van Star Trek zag, of misschien als in de sixties serie van Batman. Het zou allebei kunnen.

Standaard staan daar 3 van zijn medewerkers (lees: marionetten) klaar om hem van dienst te zijn. Kalm en bedachtzaam denkt hij na. Het gaat er van komen. Al jaren worden hij (en voorheen zijn vader) uitgelachen. Het “schurkenstaatje” Noord-Korea. Dat maffe landje wat een keer of wat per jaar bijna een totale wereldoorlog verkondigt.  Bijna.. Maar nu zou het wel eens echt “oan kunnen gaan”…. Dit keer is het niet alleen die strijdlustige dame die elke keer weer voor even wereldnieuws is. Eva, een vrouw die van origine niet eens Noord-Koreaans is, maar op haar 7e in het land is gekomen. Ze zocht avontuur. Dat vond ze niet. Het enige wat ze vond waren indoctrinatie en hersenspoeling. Het regime heeft haar mond- en hersendood gemaakt. Een makkelijk doel. Niemand zou haar zoeken, niemand zou haar missen. Ze is niets meer dan een robot, die handelt en spreekt in opdracht van de machthebber.  

Hij is het moe. Hij zal het ze leren. Het grote Noord-Korea zal zegevieren en oppermachtig worden. Soms droomt hij er van. Heerser van de wereld. Klinkt goed. Wat zou zijn vader trots zijn. In zijn dromen zou hij complimenten ontvangen, horen hoe trots hij wel niet op hem is. 
Langzamerhand maakt kalmte en bedachtzaamheid plaats voor woede en razernij. 

Zijn 3 medewerkers staan nog steeds stoïcijns en zo stil mogelijk in militaire houding, wachtend op een bevel. 
“Laad de raket”. Dit keer zal het menens zijn. De hele wereld zal weten wie hun nieuwe leider zal zijn! 

Chun, 1 van de drie twijfelt. Zijn vader heeft zijn leven lang gewerkt onder voorganger Kim Jong-Il. Door die uitstekende verdiensten heeft hij deze baan gekregen. Een bevoorrecht man. 95% van de bevolking leeft in zware armoede. Maar hij heeft een huis, met verwarming. Een dak boven zijn hoofd. 
Veel hoeft hij doorgaans niet te doen. Jarenlang is de Mission Control Room niets meer dan symbool geweest. Hij doodt zijn tijd met youtube en het bekijken van kattenplaatjes. Het paleis van Kim Jong Un heeft als enige in het land een open internetverbinding met de wereld. Een paar keer per jaar worden foto’s genomen .Hij dient dan zijn zondagse tenue aan te trekken. Alles om er “gevaarlijk” uit te zien. Het is allemaal 1 grote poppenkast. Raketten zijn er, maar die zullen nooit verder komen dan een paar kilometer buiten Noord Korea… Iets wat Kim Jong Un weigert aan te nemen. Voor hem is het de oplossing voor de agressor.. En hij is hun beul.

Chun is niet de enige die er niets van gelooft. Misschien denkt wel meer dan de helft zo… Maar ze zullen dat nooit toegeven. Sociale controle is groot en op verraad / tegenwerking staat de dood. De dood die op zijn netvlies gebrand staat. Zo heeft hij zijn enige broer verloren. Die kwam in opstand. Vol overtuiging. Om vervolgens bungelend aan een straatlantaarn te eindigen… 
De bevolking wordt zo tam gehouden en volgt de leider. Ze moesten het eens van elkaar weten. Die opstand zou er dan zo zijn… Maar dat durft men niet aan. Bang voor de gevolgen. 

“Laad de raket!” De toon wordt harder. Het zal er toch echt van komen nu. Dit gaat verstrekkende gevolgen hebben. Chun loopt naar de installatie. Hij morrelt wat aan het paneel. Iets met x en y coördinaten. De hemelse leider snapt er geen snars van. Hij heeft nooit opgelet op school. Dat was niet nodig. Als voormalig zoontje van de baas had hij het voorrecht elke les slapend door te brengen. Of spelend op de Playstation 2.  Niemand zei er wat van.
“Raket in gereedheid, grote leider. Ik raad u aan de schuilkelder in te gaan, voor het geval de agressor meteen terugslaat. In de schuilkelder bent u veilig!”

De schuilkelder. Ook al zoiets. Daar is de grote leider niet bescheiden in geweest. Een grote ruimte onder de grond. Elke Noord-Koreaan weet waar die zich bevindt. 1 grote ruimte om te vertoeven. Wit-lederen meubels. Marmeren vloer. Een aparte ruimte, de “mediakamer”. Playstation 3, Blu-Ray, Smart TV (grootste in zijn soort), noem het maar op. Tevens 1 gastenverblijf. Standaard ter beschikking voor zijn grote vriend Dennis Rodman. Die is er nu ook toevallig. Dus alleen is hij niet.. 
Voor zijn vrouw is geen plaats. Dat huwelijk is maar schijn. Kim Jong Un vindt mannen veel interessanter. Door zijn huwelijk heeft hij die geruchten de kop ingedrukt. 

De oude Bentley waar hij zich graag in vervoert arriveert en de grote leider stapt in. 
“10 minuten” zegt hij tegen Chun. “Dan bel je me in mijn kelder. Dan zal de agressor ondergedompeld worden in een vlammenzee die zijn weerga niet kent!” In de schuilkelder bevindt zich een klein kamertje. Enige wat hierin staat is een pilaar. Met een grote rode knop. Gekscherend door de 3 marionetten ook wel de Mini Mission Control Room genoemd. Deze knop staat in verbinding met het paleis. Chun stelt de locatie in, de leider zal op de knop drukken. Hij is in controle. Veilig in zijn kelder. De rest van de bevolking zal hem worst wezen. 

De tijd verstrijkt langzaam. Chun denkt aan thuis. Zijn vrouw en 2 kinderen. De reden dat hij dit allemaal nog trekt. Anders was hij zijn broer al lang achterna gegaan. Toch knikt hij kalm en na een tijd ziet hij de zwarte bolide richting kelder tuffen, hem en zijn kornuiten achterlatend. 

Niet is wat het lijkt. Dat weet de grote leider alleen nog niet. Chun heeft een besluit genomen. Een besluit waardoor hij zich onsterfelijk maakt. Mensen zullen hem herinneren als held, of als martelaar. 

De telefoon gaat.

“Het is zover, grote leider.” Morgen bent u wereldnieuws. Niet Eva, maar u, grote leider.

…

Een suizend geluid. Een knal, gevolgd door stilte…

Chun glimlacht.

Vlammen en een grote rookpluim verschijnen boven de eens zo veilige schuilkelder.